HIJAR

دا چې غمجنې شوګېرې کوې دا چاته کوې لکه مرغۍ په غنو شپې کوې داچاته کوې Da Che Ghamjane Shogery Kawi Da Chata Kawi Laka Maghay Pa Ghano Shpay Kawi Da Chata Kawi چې دې ښېرې وسېځي شونډې دعاګانې یې کړه په دعاګانو کښې ښېرې کوې دا چاته کوې په خاموشۍ کښې هېبت ناکې زلزلې راولې دا کله کله چې نارې کوې دا چاته کوې تا خو دا ټول سپرلی په دې دامانو ځان له تېر کړو چه د ګل پاڼو نه جامې کوې دا چاته کوې ته خپل غمجن غمجن اواز رسؤل چاته غواړې دا کله کله چې ټپې کوې دا چاته کوې خال په تندي ږدې د رېدي د زړۀ د سوي داغه چې د غانټولو نه ګجرې کوې دا چاته کوې دا تاته چا دي در زده کړي د سائل سندرې چې په سندرو کښې ګیلې کوې دا چاته کوې رحمت شاه سائل Rehmat Shah Sael

دیندارۍ رانه د ژوند بهار اغستے ما د خپلې ځوانۍ ډېر ازار اغستے Deendary Rana Da Jwand Bahar Aghesty Ma Da Khpaly Zawanai Der Azar Aghasty زۀ پۀ داسې مذهبي فضا کښې اوسم چې زما نه ئې خپل واک اختيار اغستے د ديدار د خوند خو دغه اندازه ده چې منصور پسې پۀ خوښه دار اغستے غېر غماز مې لمبې بلې پۀ وطن کړې پکښې اور، سروې، نښتر، چينار اغستے پۀ دې ښکلې جنتي سيمه غوغا ده هر سړے پۀ مخه تور ښامار اغستے زلمو! ژوند نه مزې واخلئ! ستاسو وار دے مونږ څۀ مات ګوډ، خپله برښه وار اغستے خپل قسمت زما د خپلو لاسو جوړ دے دې قسمت رانه د خرۀ شان کار اغستے د دې وخت دردونه اړوي پۀ ساز کښې روغاني يو چترالے سيتار اغستے ارواښاد عبدالرحیم روغانے Abduraheem Raghane

کۀ دې رانکړې د سرو منګولو نوکې شاه ملوکې زما خاورې به جارو کې Ku De Ranakre Da Sro Mangolo Nooky Shah Malooky Zama Khawre Ba Jaro Ky ستا مقام ته پېش پۀ خوي د آينې شوم ټول راټول درته لۀ خپلو خېلخانې شوم نيمايي اوربل دې ښکاري لۀ پلوه نيمۍ ويلې شوم نيمۍ نينې نينې شوم الوچه زنه به چا باندې دارو کې شاه ملوکې ګرد اوبۀ شوم په تالو کې! درته خم پۀ هرې خامې بهانې شوم چې درباندې د ټټر پۀ تاخانې شوم دم په دم درته بدل شوم بېلابېل شوم بيا دې يو موټی غنم د نظرانې شوم ملايکې به لا راولې پۀ کوکې شاه ملوکې کۀ زړۀ جولۍ اوتو کې افسانه دې د ميراتې استانې شوم تۀ د بل شوې زۀ د ټولې زمانې شوم ما ويل ګوندې شم خالي به دې لۀ ياده قرباني د احتمال پۀ قرينې شوم پوهېدم چې پۀ درياب به مې لاهو کې شاه ملوکې ايرې سترګو ته راپوکې ډېر پۀ خپل زنګون پاچا د اندېښنې شوم سر مې جګ کړو لونګين دې پۀ سينې شوم معجوزه ده کۀ مې پاڼه شوه بدله ستا په کټ کې لکه هار دانې دانې شوم سر تر پايه دې خولې يم پۀ سالوکې شاه ملوکې نبض مې نۀ دے پۀ قابو کې بشير باران Basheer Baran

اے د زړهٔ سلطانه! تهٔ د زړهٔ سلطان د چا يې؟ ستا رنځوران ډېر دي وايه تهٔ درمان د چا یې؟ Ae Da Zrru Sultana ! Tu Da Zrru Sultan Da Cha Ye? Sta Ranzoran Der Di Waya Ta Darman Da Cha Ye? اور د اننګو دې څوک پاخهٔ کړل څوک يې وسول اے پهٔ مخ آتشه! سود د چا، تاوان د چا یې؟ ډېر دي ميخانې لره ورځي د شونډو جام له وايه تهٔ خاصه ساقي د چا، مغان د چا يې؟ ډېر درته خراب زړونه کباب پهٔ طمع ناست دي یاره شرابخوره تهٔ مېلمه پهٔ خوان د چا یې؟ هر څوک دې پهٔ ځار او پهٔ قربان او پهٔ جان بولي جان خو بېشک جان یې ولې وایه جان د چا یې؟ پټ دي کهٔ ښکاره دي مئین ټول پهٔ تا ډاډه دي ووایه څرګند، ظاهر د چا، پنهان د چا یې؟ خلک درته خانه خانه وایي چاپلوسي کړي وزمایه خپل حکم چې پهٔ صدق خان د چا یې؟ زهٔ درپسې درسته شپه پټ ژاړم لکه پرخه تهٔ سبا خندان لکه ګل واز ګرېوان د چا یې؟ علي خان بابا Ali Khan Baba

ليلا لبې دې جام خندا پکښې شراب ښکاره د سرو شرابو دې د حسن نښانې دي څرګندې نشانې دي Laila Labe De Jaam Khanda Pake Sharaab Khkara Da Sro Sharabo De Da Husan Nakhny Di Sargandy Nishane Di ليلا شيرين دې لب دي مڼې او کۀ عنب دي نن ولې پۀ غضب دي پوهه نۀ يم پۀ انجام ليلا لبې دې‌ جام نن بيا ولې پۀ قار ما پوهه که پۀ جار دا‌ ستا د مينې زهر مې خوړلي شوم خراب خندا پکښې شراب دا ستا حسن به ستايم نو ځکه چې شېدا يم پۀ در کښې دې ګدا يم ستا د حسن خزانې دي څرګندې نشانې دي ګدا دې د وصال کوومه ځاري سوال لږ ماته وکړه خيال ياره قبول مې کړه سلام ليلا لبې دې جام سلام‌ دې‌ پۀ هر دم کړم اخته دې پۀ دې غم کړم زۀ ستا زور و ستم کړمه دلبره پېچ و تاب خندا پکښې شراب زۀ ستا زور و جفا کښې روان یمه سودا کښی د عشق پۀ صحرا کښې زما ګرمې ترانې دي څرګندې نشانې دي د عشق پۀ کتاب چې ګورمه هر باب زړګې مې‌ دے کباب او آتشي مې هر کلام ليلا لبې دې جام زړګے مې پۀ چړو زخمي شو اے سړو سامع يمه وړو وړو نغمو ته د رباب خندا پکښې شراب زړګے مې هر زمان سوزېږي پۀ هجران مومند تاج محمد خان ته ياره کړې دې بانې دي څرګندې نشانې دي تاج محمد مومند

پۀ صدر دې شانه کړې تورې زلفې چمچه مارې ګل رنګې حريرۍ خوشبو تر ځنې ښېژي پۀ موسم د نوبهارې سرۀ لب سرې دې‌ اورۍ Pa Sadar De Shana Kre Tore Zulfy Chamchamare Gul Rangy Hareery Khushbo Tar Zany Spari Pa Mousam Da Noubahar Sra Lab Sre De Aory پۀ صدر دې څوکۍ کوي ماران د تورو زلفو شۀ حال مې د ملوک عاشق يمه د وخته ستا پۀ سرو لبانو قلفو تل ګڼ يمه پۀ کوک رنظور درپسې ځان مې دے شمېرلے چې پۀ تلفو لمسون اخلي د خوک مدام مې قتلوې چې توروي سترګې خمارې پۀ ډول کښې د يارۍ پۀ صدر دې شانه کړې تورې زلفې چمچه مارې ګل رنګې حريرۍ مدام مې قتلوې څوک به‌ دې وتړي سوټ پوټ قهرېږي پلار او مور مې دارا او شاجهان مې کړل پۀ تورو سترګو لوټ غالب د حسن زور مې د سپينې خلې د جام نه به در نکړمه يو ګوټ حلال نۀ شې پۀ تور مې کمبښته ښپې وباسه اوس به پروت پۀ سر د دار يې پرېکړې ککرۍ پۀ صدر دې شانه کړې تورې زلفې چمچه مارې ګل رنګې حريرۍ کمبښت به وي هغه چې بيرته ځي د يار د دره يرېږي پۀ خپل مرګ پخوا نه ما دانګلي دي‌ د خپلو مال و سره تک تور شوم لکه برګ بندي دې بې ګناه کړله زما‌ د‌ زړۀ کونتره بازونه ساتې غبرګ شاهان د بلخه ورک درله راځي لور ...

د سپرلي شپه وه مسته مستانه ستوري کيدل ډېر روښان روښانه سپوږمۍ ولاړه وه ښکلې حېرانه لېوني سوال وکړو د خپل جانانه Da Sparly Shpa Wa Masta Mastana Story Kedal Der Rokhan Rokhana Spogmai Walara Wa Khkuly Hairana Lewanay Swal Wukro Da Khpal Janana رڼا مې پوهې له د لامکانه را مستي مې سترګو له د خپله ځانه را د خپله ځانه ياره ، د خپله ځانه ليوني سوال وکړو د خپل جانانه ناګاهه بړق شو درياب د نور راغے څۀ پۀ مستۍ راغے څۀ پۀ غرور راغے هستي شوه ګونګۍ مستي ګويانه ليوني سوال وکړو د خپل جانانه او ليوني ورته زړګے کړو لرې ډير پۀ خوارۍ پکښې ځائ شو يو بڅرې نور ډک د ځانه وو ډک د جهانه ليوني سوال وکړو د خپل جانانه درياب د نور لاړو، ښېست او رڼا لاړه او د جانان مستي جانان له بيا لاړه ليونے پاتې شو څيرې ګريوانه د سپرلي شپه وه مسته مستانه غني خان بابا Ghani Khan