HIJAR

تب مَیں کہوں کہ آنکھ نے دید کا حق ادا کِیا جب وہ جمالِ کم نُما دیکھے بِنا دکھائی دے Tab Main Kahon Keh Aankh Ne Deed Ka Haq Ada Kia Jab Woh Jamal Kam Numa Daikhy Bina Dekhai Dy رحمان فارس Rehman Faris

شام ہوتے ہی تیری یاد سے اُلجھے ہوئے خواب میری آنکھوں میں چراغوں کی طرح جلتے ہیں Sham Hote Hi Teri Yaad Se Uljhay Hoe Khuwab Meri Aankhon Mein Chiraghon Ki Tarah Jaltay Hein روبینہ ناز بینا Robeena Naz

اپنے اندر کی رّتوں سے یہ نُمو لیتا ہے نخلِ دل پر کسی موسم کا اجارہ کیا ہے Apne Andar Ki Ruton Se Yeh Namo Laita Hai Nakhal e Dil Par Kisi Mousam Ka Ajara Kia Hai جلیل عالی Jaleel Aaly

ما د ليونے تصوير پهٔ خپل زړهٔ کښې راوړے دے ستا د شونډو اور مې د غزل زړهٔ کښې راوړے دے Ma De Lewanay Tasweer Pa Khpal Zrru Ke Rawaday Dy Sta Du Shondo Aoor Mi Da Ghazal Zrru Ke Rawaday Dy ماله مې د زړهٔ جونګړه تل رڼا رڼا ساتي ستا د وريځو خال مې داسې بل زړهٔ کښې راوړے دے منم دا به نهٔ وي ستا د شونډو د مسکا پهٔ رنګ تا د زړهٔ د وينو رنګ د ګل زړهٔ کښې راوړے دے ستا سترګې رښتونې دي خو ستا نه چې واپس شمه هر ځل مې د ځان سره يو غل زړهٔ کښې راوړے دے خدائے خبر چې دغه دار زما پهٔ نصيب شته کنه ما مرئي له ستا د زلفو ول زړهٔ کښې راوړے دے قتل ئي که خير دے خو د مينې د وعدې نه پس ستا سائل د ځان سره مقتل زړهٔ کښې راوړے دے رحمت شاه سائل صیب Rehmat Shah Sael

کۀ خپل مې نۀ کړې نو ارمان خو چیرته تلی نۀ دی کۀ ګټه ونۀ شوه تاوان خو چیرته تلی نۀ دی Ku Khpal Mi Na Kre Nu Arman Khu Cherta Taly Na Dy Ka Gata Wonashwa Nu Tawan Khu Cherta Taly Na Dy اوښکې مې ډنډ دي پۀ لیمو کښې نوره ستا خوښه ده کۀ پاتې نۀ شوې نو باران خو چیرته تلی نۀ دی کۀ پۀ پېسو یې مړے ونۀ بښۀ، غم مۀ کوه بریتو ته تاو ورکه پیزوان خو چیرته تلی نۀ دی پۀ ځنګلونو کښې پۀ ځان کلیمې مۀ شُپ کوه که سپو ونۀ خوړې انسان خو چیرته تلی نۀ دی کۀ پۀ ټول کلي کښې دې وس پۀ چا ونۀ رسیدۀ نو د عاجز سړي ګریوان خو چیرته تلی نۀ دی زېت الرحمان عاجز Zetu r Rehman

باغ کی بلبلان او ھم زاغان شتہ دے ھم پکی گلونہ سرہ ، کارغان شتہ دے Bagh Ke Bulbulan Ao Hum Zaghan Shta Dy Hum Pake Golona Sra ,Karghan Shta Dy غاڑی دہ چمن گلونو سرے لکہ گلاب کڑلے اوگورہ چاپیرہ خکلی سترگے او جانان شتہ دے راشہ دہ خوشبو او دہ خکلا چمن تہ راشہ نن دلتہ کی دہ امن خوشالئ ھغہ کاروان شتہ دے ٹول زوانان زمونگہ ہنر مند قابل لوبغاڑی دی وختہ راوڑہ سو نغمے دلتہ قابلان شتہ دے دا وطن دخمن پہ سازشونو گٹے وٹے کڑوو اوس دلتہ کی صرف غریبان او مفلسان شتہ دے کلہ بہ دے خاورے تہ دہ امن خوشالئ چغے راورسی مات بہ سنگ شی ٹول ھغہ دہ رنگ نسل بتان شتہ دے لاڑلو مغرب دہ تورو تورو شپو نہ دہ صبا پہ لار اوگورہ مشرق کی لا ھغہ شان دے خانان شتہ دے وخت کہ زنزیرونہ دہ ظالم ٹکڑے ٹکڑے کڑہ نن دا پہ غلامئ مئین پہ ھر لوری نوکران شتہ دے اے ظاہرہ پاسہ پہ چمن کی دہ سحر نغمہ خورہ کہ نن دلتہ دہ خوشبو او دہ رنڑا او دہ گلونو دشمنان شتہ دے بشردوست Bashar Dost

راځه چې لږ حساب وکړو چې چا پېښور پرېښے دے زۀ پېښور هېر کړمه کۀ ما پېښور پرېښے دے Raza Che Lag Hisab Wokro Che Cha Pakhawar Prekhy Dy Zu Pakhawar Her Krama Ku Ma Pakhawar Prekhy Dy زړۀ مې پکښې نۀ ځايېږي زړونه ئې تنګ شوې دي ځکه مې د خپل زړۀ پهٔ صلا پېښور پرېښے دے خاندو به جانانه خو چې کلي ته نزدې شو لږ ياد ساته چې دواړو پهٔ ژړا پېښور پرېښے دے تا چې به پهٔ ټوقو کښې د دې کوڅو ملنګ ګڼۀ هغه ليوني خو پهٔ رښتيا پېښور پرېښے دے زړۀ او ذهن دواړه مې لا اوس هم ستا پهٔ ښار کښې دي ياره! پهٔ وللّٰه نور مې پخوا پېښور پرېښے دے تا به وې اتله چې خوشحال اوسې اباد اوسې ما پهٔ خوشحالۍ ستا پهٔ دعا پېښور پرېښے دے ډاکټر اسرار اتل Dr Israr Atal