HIJAR

ما د ليونے تصوير پهٔ خپل زړهٔ کښې راوړے دے ستا د شونډو اور مې د غزل زړهٔ کښې راوړے دے Ma De Lewanay Tasweer Pa Khpal Zrru Ke Rawaday Dy Sta Du Shondo Aoor Mi Da Ghazal Zrru Ke Rawaday Dy ماله مې د زړهٔ جونګړه تل رڼا رڼا ساتي ستا د وريځو خال مې داسې بل زړهٔ کښې راوړے دے منم دا به نهٔ وي ستا د شونډو د مسکا پهٔ رنګ تا د زړهٔ د وينو رنګ د ګل زړهٔ کښې راوړے دے ستا سترګې رښتونې دي خو ستا نه چې واپس شمه هر ځل مې د ځان سره يو غل زړهٔ کښې راوړے دے خدائے خبر چې دغه دار زما پهٔ نصيب شته کنه ما مرئي له ستا د زلفو ول زړهٔ کښې راوړے دے قتل ئي که خير دے خو د مينې د وعدې نه پس ستا سائل د ځان سره مقتل زړهٔ کښې راوړے دے رحمت شاه سائل صیب Rehmat Shah Sael

کۀ خپل مې نۀ کړې نو ارمان خو چیرته تلی نۀ دی کۀ ګټه ونۀ شوه تاوان خو چیرته تلی نۀ دی Ku Khpal Mi Na Kre Nu Arman Khu Cherta Taly Na Dy Ka Gata Wonashwa Nu Tawan Khu Cherta Taly Na Dy اوښکې مې ډنډ دي پۀ لیمو کښې نوره ستا خوښه ده کۀ پاتې نۀ شوې نو باران خو چیرته تلی نۀ دی کۀ پۀ پېسو یې مړے ونۀ بښۀ، غم مۀ کوه بریتو ته تاو ورکه پیزوان خو چیرته تلی نۀ دی پۀ ځنګلونو کښې پۀ ځان کلیمې مۀ شُپ کوه که سپو ونۀ خوړې انسان خو چیرته تلی نۀ دی کۀ پۀ ټول کلي کښې دې وس پۀ چا ونۀ رسیدۀ نو د عاجز سړي ګریوان خو چیرته تلی نۀ دی زېت الرحمان عاجز Zetu r Rehman

باغ کی بلبلان او ھم زاغان شتہ دے ھم پکی گلونہ سرہ ، کارغان شتہ دے Bagh Ke Bulbulan Ao Hum Zaghan Shta Dy Hum Pake Golona Sra ,Karghan Shta Dy غاڑی دہ چمن گلونو سرے لکہ گلاب کڑلے اوگورہ چاپیرہ خکلی سترگے او جانان شتہ دے راشہ دہ خوشبو او دہ خکلا چمن تہ راشہ نن دلتہ کی دہ امن خوشالئ ھغہ کاروان شتہ دے ٹول زوانان زمونگہ ہنر مند قابل لوبغاڑی دی وختہ راوڑہ سو نغمے دلتہ قابلان شتہ دے دا وطن دخمن پہ سازشونو گٹے وٹے کڑوو اوس دلتہ کی صرف غریبان او مفلسان شتہ دے کلہ بہ دے خاورے تہ دہ امن خوشالئ چغے راورسی مات بہ سنگ شی ٹول ھغہ دہ رنگ نسل بتان شتہ دے لاڑلو مغرب دہ تورو تورو شپو نہ دہ صبا پہ لار اوگورہ مشرق کی لا ھغہ شان دے خانان شتہ دے وخت کہ زنزیرونہ دہ ظالم ٹکڑے ٹکڑے کڑہ نن دا پہ غلامئ مئین پہ ھر لوری نوکران شتہ دے اے ظاہرہ پاسہ پہ چمن کی دہ سحر نغمہ خورہ کہ نن دلتہ دہ خوشبو او دہ رنڑا او دہ گلونو دشمنان شتہ دے بشردوست Bashar Dost

راځه چې لږ حساب وکړو چې چا پېښور پرېښے دے زۀ پېښور هېر کړمه کۀ ما پېښور پرېښے دے Raza Che Lag Hisab Wokro Che Cha Pakhawar Prekhy Dy Zu Pakhawar Her Krama Ku Ma Pakhawar Prekhy Dy زړۀ مې پکښې نۀ ځايېږي زړونه ئې تنګ شوې دي ځکه مې د خپل زړۀ پهٔ صلا پېښور پرېښے دے خاندو به جانانه خو چې کلي ته نزدې شو لږ ياد ساته چې دواړو پهٔ ژړا پېښور پرېښے دے تا چې به پهٔ ټوقو کښې د دې کوڅو ملنګ ګڼۀ هغه ليوني خو پهٔ رښتيا پېښور پرېښے دے زړۀ او ذهن دواړه مې لا اوس هم ستا پهٔ ښار کښې دي ياره! پهٔ وللّٰه نور مې پخوا پېښور پرېښے دے تا به وې اتله چې خوشحال اوسې اباد اوسې ما پهٔ خوشحالۍ ستا پهٔ دعا پېښور پرېښے دے ډاکټر اسرار اتل Dr Israr Atal

زړۀ چې دې راکړے دے جانان به درنه غواړمه دړد چې دې راکړے دے درمان به درنه غواړمه Zrru Che De Rakare Dy Janan Ba Darna Ghuwarama Dard Che De Rakare Dy Darman Ba Darna Ghuwarama ما درکړے زړۀ ګورے جانانه ډېر پۀ خيال ساته دے کۀ دي ضايع کړو نو تاوان به درنه غواړمه تا چې مې د مينې بوټے نال کړو د زړۀ دشته کښې اوس د تړمو اوښکو يو باران به درنه غواړمه باغ دے ماښامے جانان هم شته دے جام هم لويه خدايه خېر د خپل ايمان به درنه غواړمه شپه چې د وصال وي پوله خوښه به زما وي دا اجر جانانه د هجران به درنه غواړمه زۀ چې د جنت حورو غلمانو کښې ډېر تنګ شمه خدايه بيا د دې دنيا ياران به درنه غواړمه ياره کۀ دې خوښه وي رېبار به ترينه وباسو زۀ تسکين چې څۀ غواړم پۀ ځان به درنه غواړمه تسکين مانېروال Taskeen Manerwal

وہ کب آئیں خدا جانے ستاروں تم تو سوجاؤ ھوئے ھیں ھم تو دیوانے، ستاروں تم تو سوجاؤ Woh Kab Aaen Khuda Jane Sitaron Tum Toh So Jao Hoe Hein Hum Toh Deewane , Sitaron Tum Toh So Jao کہاں تک مجھ سے ہمدردی کہاں تک میری غمخواری ھزاروں غم ھیں انجانے، ستاروں تم تو سوجاؤ ھمیں روداد ھستی رات بھر میں ختم کرنی ھے نہ چھیڑو اور افسانے، ستاروں تم تو سوجاؤ گزر جائے گی غم کی رات امیدو تم جاگ اٹھو سنبھل جائینگے دیوانے، ستاروں تم تو سوجاؤ اسے قابل کی چشم نم سے دیرینہ تعلق ھے شب غم تم کو کیا جانے، ستاروں تم تو سوجاؤ قابل اجمیری Qabil Ajmeery

کیوں آپ کی خوشی کو مرا غم کرے اداس اک تلخ حادثہ ہوں بھلا دیجیے مجھے Kion Apki Khushi Ko Mera Gham Kare Udas Ik Talakh Hadisa Hon Bhula Dijiye Muhje ہر چیز دستیاب ہے بازار میں عدمؔ جھوٹی خوشی خرید کے لا دیجیے مجھے سید عبدالحمید عدمؔ Sayed Abdul Hameed Adam   

رات نُوں باری وچ کھلو کے اسماناں ول تکّاں Rat Nun Bary Wich Khlo Ke Asmanan Wal Takan خورے کدوں چن چڑھے گا خورے کدوں تارے چار چوفیرے گُھپ ہنیرا لوکاں بُوہے مارے اِنج لگدا سی امبرواس وی سَوں گئے جیویں سارے ارشد چہال Arshad Jahan

کچھ طرزِ ستم بھی ہے، کچھ اندازِ وفا بھی کھلتا نہیں حال ان کی طبیعت کا ذرا بھی Kuch Tarz e Sitam Bhi Hai , Kuch Andaz e Wafa Bhi Khulta Nahi nHal Unki Tabea'at Ka Zara Bhi عشوہ بھی ہے، شوخی بھی، تبسّم بھی حیا بھی ظالم میں اور اک بات ہے اس سب کے سوا بھی اکبر الہ آبادی Akbar IlahAbadi

‎تیری آہٹوں سے روشن میری خلوتوں کی دنیا ‎میری محفلوں کی رونق تیری یاد کے زمانے Teri Aahaton Se Roshan Meri Khalwaton Ki Dunya Meri Mehfilon Ki Ronaq Teri Yaad Ke Zamane ظفر اقبال Zafar Iqbal

کبھی پت جھڑ، کبھی ساون، کبھی برسات لکھتے ہیں زمـــانے میـں جـــو چلتے ہیں وہی حـــالات لکھتے ہیں Kabhi Pat Jhar , Kabhi Savan , Kabhi Barsat Lekhty Hein Zamane Mein Jo Chalty Hein Wahi Halat Lekhty Hein گلے مل کــــر جــــــــو غــم ہم کو رُلاتے ہیں اکیلے میں سـیاہی اشـک بـن جــــائے تــو ہم جــــذبات لکھتے ہیں ہمـاری شـــــاعــری سُــن کر ہمــــــارے ذہـن تک پہنچو جــو لوگـوں سے نہیں کہتے ، وہ دل کی بات لکھتے ہیں

ہوتا ہے رازِ عشق و محبت اُنہیں سے فاش آنکھیں زباں نہیں ہیں مگر بے زباں نہیں Hota Hai Raz e Ishq o Muhabbat Unhein Se Fash Aankhein Zuban Nahi Hein Magar Bezuban Nahi

ہنجُواں دے پرنالے دیکھ نہروں نکلے کھالے دیکھ Hanjon Dy Parnaly Daikh Nehron Nikly Khaly Daikh تیرے بعد نہ وڑیا ﮐﻭئی بوہے اُتے جالے دیکھ گورے گورے جُثیاں دے وچّ دل نے کِنّے کالے دیکھ تیرے آؤن دا لارا دے کے غم کسراں میں ٹالے دیکھ مرنوں پہلاں کفن لیائے لوک نے کِنّے کاہلے دیکھ طارق گجر Tariq Gujar

آنکھوں سے تیرے خواب کو کھونے کا دل ہوا کل رات تنہا تھی میرا رونے کا دل ہوا Aankhon Se Tere Khuwab Ko Khone Ka Dil Hoa Kal Raat Tanha Thi Mera Rone Ka Dil Hoa میں نے بچھڑ کے چن لیا تنہائیوں کا ساتھ کیسے تمہارا غیر کا ہونے کا دل ہوا برسوں کے بعد آج بڑی دیر تک ہنسی اتنا ہنسی کہ بعد میں رونے کا دل ہوا

نچا رہا ہے مجھے انگلیوں پہ عشق ترا تمام عمر اسی رقص بیمثال میں رکھ Nacha Raha Hai Mujhe Unglion Peh Ishq  Tera Tamam Umar  Raqs Bemisal Mein Rakh دکھی ہو دل تو اترتی پے شاعری مجھ پر تجھے غزل کی قسم ہے مجھے ملال میں رکھ

ښۀ وائې اشنا، د ننګيالو خبرې نورې دي پوئې شه د الفت د ليونو خبرې نورې دي Kha Wai Ashna Da Nangyalo Khabare Nure Di Poi Sha Da Ulfat Da Lewano Khabare Nure Di دا لږه قيصه زما د غم وه چې دې واورېده مکړه بيړه ودرېږه يو څو خبرې نورې دي ولې پکښې ستا هغه خواږۀ لوظونه نۀ ښکاري نن خو دې د سترګو پښتنو خبرې نورې دي بټ نه، د الفت لکه نينه هسې په تېښته یې ما خو درته وې د سوځېدو خبرې نورې دي راز د مینې زده کړه ترې، چې سوځي او ګډېږي هم دا دي او کۀ نه؟ د سپېلنو خبرې نورې دي پرېږده بېلوتۍ واعظه، وخت دے د بلبل او ګل بیا به اؤرو، نن د اورېدو خبرې نورې دي مُسک و د رقيب سره پۀ تريو تندي مې پوئي شوله وې چې پۀ تا باندې مې پېرزو خبرې نورې دي ګوره حمزه خلۀ پۀ خلۀ چې نۀ شې د رقيب سره تاته دي ښکاره چې د سړو خبرې نورې دي څه یې وې قاصده؟ وې چې ما ته ځواب ورسېد؟ وشوه، بس د تلو او نه راتلو خبرې نورې دي ښۀ دي ستا نازونه، خو لالیه زوړ استاذ یمه مه تېرباسه ما، د تېروېستو خبرې نورې دي څۀ پۀ ډېرو میو چې ساقي راته راګورې نۀ ستا د پېمانو او د لېمو خبرې نورې دي ګوره حمزه خولۀ په خولۀ چې نه شې د رقیب سره تا ته دي ښکاره چې د...

پهٔ دغه مينه مې د زړهٔ چرې باور نهٔ راځي هر ځلې کلکه وعده وکړي خو اکثر نهٔ راځي Pa Dagha Meena Mi Da Zarru Chare Bawar Na Razii Har Zaly Klaka Wada Okre Khu Aksar Na Razii راته یي وویل څهٔ ډېر پهٔ ژړغوني اواز نکريزې مهٔ راوړه دې کلي ته اختر نهٔ راځي زړګی مې خوږ دی پهٔ قلار شه سر مې مهٔ خوږوه نوي مئين لره واعظه عقل زر نهٔ راځي لکه غوړاسکے مې د زړهٔ پهٔ تيږه اوټوکېدو محبت نۀ د خلاصونې رو ګدر نهٔ راځي پخوا چې ويشتی ووم جانان د کشمالو پهٔ غنچه څومره خوشبو به مې يارانو د پرهر نهٔ راځي ټول ارمانونه ترينه ډېر پهٔ بې وسۍ تویيږې د زړهٔ کچکول پتري کوومه خو مګر نهٔ راځي د خداے دپاره پښتنو ځانونه اوپيژنئ ستاسو دپاره خو به ځانله پيغمبر نهٔ راځي د ذات جوهر مې منجمد شو پهٔ يو داسې کور کښې چرتۀ چې ټول عمر له سيوری وي او نمر نهٔ راځي د اباسين ارته سينه یې ډېر پهٔ مينه زغمي ګني نو کومې مرحلې د دهٔ پهٔ سر نهٔ راځي پروفیسر اباسین یوسفزئ صيب Pro Abaseen Yousafzai

د يو ملا نه مې تپوس وکړلو ما وې ملا صاحب! جنت به څۀ وي Da Yao Mula Mi Tapos Wakralo Ma We Mula Saib Janat Ba Sa Vi هغۀ پۀ ګېډه لاس وهۀ وئيل ئې تازه مېوې او د شودو رودونه خوا کښې کتاب ته يو طالب ناست ؤ ما وې چې تۀ به پکښې څۀ ووائې؟ د زلېخې کتاب ئې بند غونډې کړو وې چې ښائسته حورې او شنۀ خالونه شېخ د تسبو امېل پۀ لاس ولاړ ؤ پۀ خپله ږيره کښې ئې لاس وهلو دۀ پرې راؤدانګل نه داسې نۀ ده ښکلي غلمان او جنتي سُرونه يو خان په لويه سجده پروت پاڅېدو ما وې چې خان کاکا ستا څۀ رائے ده؟ خپله شمله ئې سموه وئيل ئې د سرو او سپينو عنبري کورونه خوا کښې يو ستړے شان مزدور ولاړ ؤ ما وې مزدوره تۀ جنت پېژنې؟ د خپل تندي خوله ئې وچه کړله وې چې مړه ګېډه خواږۀ خوبونه يو لېونے غوندې پۀ لار تیریدو ما وې چې يه فلسفي! تۀ څۀ وايې؟ خپل ببر سر ئې ګروو وئيل ئې بس د انسان د خوشحالو خوبونه ما دې خپل زړۀ ته سر ورښکته کړلو دۀ پۀ اوترو سترګو بره کتل دې شين اسمان ته غورېدو وئيل ئې ما اورېدل ترې دا يو څو لفظونه وئيل ئې اے د لا مکان خاونده پۀ خپل مکان کښې خپل اختيار جنت دے ګنې د دغه لېونتوب پۀ نامه کۀ نار وي نار، کۀ دار وي دار جنت د...

تم سے چھٹ کر بھی تمہیں بھولنا آسان نہ تھا تم کو ہی یاد کیا تم کو بھلانے کے لیے Tum se chhut kar bhi tumhen bhoolna asan na tha Tum ko hi yad kiya tum ko bhulane ke liye ندا فاضلی Nida Fazli

جام ایسا تیری آنکھوں سے عطا ہو جائے ہوش میں بھی رہوں اور نشہ ہو جائے Jaam aisa teri ankhon se ataa ho jaae Hosh mein bhi rahoon aur nasha ho jaae اس طرح میری طرف دیکھے مسیحا میرا درد دل میں بھی رہے اور دوا ہو جائے Is tarah meri taraf dekhe maseeha mera Dard dil mein bhi rahe aur dawaa ho jaae

  ہماری سمت ذرا اب وہ دیکھتا کم ہے تعلقات تو بہتر ہیں واسطہ کم ہے Humari Simt Zara Ab Woh Daikhta Kam Hy Ta'aluqat Toh Behtar Hein Wasta Kam Hy ملا تو کرتا ہے سب سے وہ مسکراتے ہوئے مگر خلوص جسے کہیے وہ ذرا کم ہے خلوص و پیار کے چرچے ہیں ہر طرف لیکن اس عہد نو میں مگر دوستو وفا کم ہے ہمیشہ ہچکیاں آتی ہیں ان کی یادوں کی یہ کس نے کہہ دیا یادوں کا سلسلہ کم ہے میں مصلحت سے تعلق ذرا نہیں رکھتا یہی سبب ہے کہ لوگوں سے رابطہ کم ہے حسین اس لیے خود کو سبھی سمجھتے ہیں کہ اپنے شہر میں اے نورؔ آئینہ کم ہے نورؔ قریشی NOOR QURESHI

آؤ بتلاؤں تمہیں کیا موت ہے اپنے پیاروں سے بچھڑنا موت ہے Aao Batlaoun Tumhein Kia Mout Hai Apne Piyaron Se Bichadna Mout Hai جاں ہتھیلی پر لیے پھرتے ہیں ہم عشق والوں کا قبیلہ موت ہے جسم سے جیسے نکل جاتی ہے جاں ہجر میں اک پل خدایا موت ہے اک تسلسل سے ہے قائم زندگی اپنے محور سے نکلنا موت ہے دل محبت سے نہ باز آیاکبھی عقل نے کہہ بھی دیا تھا، موت ہے مفلسی میں سب سہارے کھو گئے بیکسوں کا اب سہارا موت ہے کون تصویروں سے اب باتیں کرے یادِ ماضی کا حوالہ موت ہے عشق میں عنبر بڑے آزار ہیں کھیل یہ سارے کا سارا موت ہے فرحانہ عنبر FARHANA ANBAR

گونگیاں تے کانیاں نیں، کاغذی کہانیاں نیں چھاننے جو چھانیاں نیں کاغذی کہانیاں نیں Gongian Te Kanian Nen,Kaghazi Kahanian Nen Chan'ny Jo Chanian Nen Kaghazi Kahanian Nen کاغذاں ای کھادیاں سی، کاغذاں ای کھادیاں نیں کاغذاں ای کھانیاں نیں کاغذی کہانیاں نیں بیتدے دیہاڑیاں چوں، آؤندے دیہاڑیاں دے ساہمنے جو آنیاں نیں کاغذی کہانیاں نیں توڑیاں مروڑیاں نیں، بوہتیاں یا تھوڑیاں نیں جو جو وی کہانیاں نیں کاغذی کہانیاں نیں بوہتیاں بناؤندے نیں لوکی جو سناؤندے نیں توں وی جو سُنانیاں نیں کاغذی کہانیاں نیں ہوندیاں ہواؤندیاں نیں، جِدھروں وی آؤندیاں نیں اودھر اے ای جانیاں نیں کاغذی کہانیاں نیں ارشاد سندھو Irshad Sindho

ہم ہیں، تری یاد ہے اور خام یہ آنکھیں گر دید کی ہو تشنگی، کس کام یہ آنکھیں Hum Hein Teri Yaad Hai Aur Kham Yeh Aankhein Gar Deed Ki Ho Tishnagi , Kis Kam Yeh Aankhein ہر شام کو ہونے لگی ہے شہر میں بارش چھم چھم ہیں تری یاد میں ہر شام یہ آنکھیں عاطف یہ ترا دل تھا کہ بیدرد سے ملا بیکار میں ہی پا گئیں الزام یہ آنکھیں عاطف سعید Atif Saeed

صفِ ماتم بچھی ہے دل کے اندر کوئی گہرا تعلق مر گیا ہے Saf e Matam Bichi Hai Dil Ke Andar Koi Gehra Ta'aluq Mar Gaya Hai کومل جوئیہ KOMAL jOYA

پۀ خوار نصيب کښې به مې څۀ رنګه رڼا راشي زۀ چې ډيوې ته تيلے ورکړم نو هوا راشي Pa Khuwar Naseeb Ke Ba Mi Sa Ranga Ranra Rashi Zu Che Deve Ta Tely Warkram Nu Hawa Rashi چې پۀ ليدو يې زما مړ وجود کښې سا راشي هغۀ ته ووايه چې خپل کلي ته بيا راشي د خپل وطن بدامنۍ داسې خفه کړے يمه چې څوک پۀ کړس خندا کوي ما له ژړا راشي کۀ ستا دارو دي او کۀ دي د دکاندار پېسې هرڅۀ به وشي خو مورجانې چې تنخوا راشي زما‌ د‌ برښې خوشالۍ دې ټولې ستا نصيب شي مورجانې ستا ټول تکليفونه دې پۀ ما راشي عاجزه زۀ يې د جنت سره تشبيه ورکووم ذکر چې چرته هم زمونږ د پښتونخوا راشي زيت الرحمن عاجز Zetur Rehman Aajiz

ما وې نن به حال درته د زړۀ وايم تۀ چې پۀ غصه شوې اوس به څۀ وایم Ma We Nan Ba Hal Darta Da Zru Waim Tu Che Pa Ghusa Shwy Os Ba Sa Waim اوس راته لږ غوږ کېږده چې زۀ وایم تېر چې دي پخوا هغه به نۀ وایم تۀ خو اجازه راکړه چې ووایم خیر دے څۀ به وایم څۀ به نۀ وایم ټيټ دې شي باڼۀ پۀ ځېر کتو زما اوس به نو زۀ چا ته پښتانۀ وایم بد مې پۀ اغیار هم پېرزو کېږي نه زۀ چی ورته بد وايمه ښۀ وايم تا مې یو ناڅاپه لاس پۀ خولۀ کېښود پوهه وې چې نن درته د زړۀ وايم ودې كړه لۀ زلفو لۀ بڼو تپوس زۀ حمزه چې سم کله کاږۀ وایم حمزه بابا Hamza Baba

اپنے آپ سے ہی کوئی ناطہ ٹوٹتا ہے چپ رہے تو ٹوٹ جاؤ گے اک دن Apne Aap Se Hi Koi Nata Toot'ta Hai Chup Rahe Tou Toh Toot Jaogy Ik Din بولو! کہ بولنے سے ہر مسئلہ ٹوٹتا ہے مَیں چپ رہوں تو اداسیاں بولتی ہیں بول پڑوں تو عکسِ آئینہ بولتا ہے جانے کب بولے گی وہ اک تصویر کب لبوں سے خوف کاپہرہ ٹوٹتا ہے لگتا ہے اچانک آ ملے مجھے کسی روز روز خواب میں اک ستارہ ٹوٹتا ہے یوں آتی ہیں تیری یادیں میری طرف بپھری نہر کا جیسے کنارہ ٹوٹتا ہے نجم سراج Najam Siraj

اَگر ہم بُھولنا چایں Agar Hum Bholna Chahein اَگر ہم بُھولنا چاہیں تو تُم کو بُھول سکتے ہیں ہاں یَکسَر بُھول سکتے ہیں سَراسَر بُھول سکتے ہیں مگر یہ بات تو تَب ہے اَگر ہم بُھولنا چاہیں ارسلان عباس Arsalan Abas

   چمن میں پھول کھلے ہیں، بہار آئی ہے ہمارے زخمِ محبّت کی رونمائی ہے Chaman mein phool khhile hain, bahar aiy hai Hamare zakhm e muhabbat ki runumaiy hai مرے قریب نہ آؤ کہ مصلحت ہے یہی تمہارے قُرب میں اندیشۂ جدائی ہے Mere aareeb na aao ke maslihat hai yehi Tumhare qurb mein andesha e judaiy hai صباؔ اکبرآبادی Saba Akbar Abadi

قفل اندر سے لگا لیتــــــے ہیں زندانوں میں اُف تمـــــنّائے اسیری تیرے دیوانوں کی Qufl andar se laga lete hain zindanon mein Uff tamanna e aseeri tere deevanon ki پنڈت آنند نرائن مُلّا Pandit Anand Narain Mulla

کچھ کم سواد لوگ بدن ماپتے رہے عورت کا سارا حسن مگر گفتگو میں تھا Kuch kam sawad loag badan mapte rahe Auqat ka sara husn magar guftugu mein tha

خواب کے جزیروں پر اِک دیا جلانا تھا اور پھر ہواؤں کو راستہ بتـانا تھا Khwab ke jazeeron par ek diya jalana tha Aur phir hawaon ko raasta batana tha درد کی فصیلوں تک یہ چراغ ِ جاں لے کر ہمسفر کے دھوکے میں ہم کو تنہا جانا تھا Dard ki faseelon tak ye charagh e jan le kar Humsafar ke dhoke mein hum ko tanha jana tha اپنے سر کی چادرکو تھام کر مجھے تنہا سر اُٹھا کےچلنا تھا، خود کوبھی بچانا تھا Apne sar ki chadar ko thaam kar mujhe tanha Sar utha ke chalna tha, khud ko bhi bachana tha اس نےروتی آنکھوں کوچوم کرقسم دی تھی اب تو مجھ کو جیون بھر صرف مسکرانا تھا Us ne roti ankhon ko choom kar qasam di thi Ab to mujh ko jeevan bhar sirf muskurana tha جس کی سرخ اینٹوں سے ناگ لپٹے رہتے تھے مجھ کو اُس حویلی میں آشیاں بنانا تھا Jis ki surkh eenton se naag lipte rehte thay Mujh ko us haveli mein ashiyan banana tha کیا خبرتھی برسوں سےجل رہا ہے جو دل میں اُس چراغ نے آخر میرا گھر جلانا تھا Kia khabar thi barson se jal raha hai jo dil mei Us charagh ne akhir mera ghar jalana tha عشق کی مسافت میں بے ریا محبت...

د مـُلا عبادت، کسب پاڅېدل او کېناستل Da Mula Ibadat Kasab Pasedal Ao Kenastal د حـلوا پۀ ارمـانونو تل الله الله کــــــول د مـُلا مینه عـجـبه پۀ پېتــۍ مــئینېدل او د حورو لمغړو ته د خــرچوکو هڼېدل د صوفي عبادت ویر دے سوځېدل او ژړېدل د رحمان رحیم د نوم نه رپېدل او وېرېدل د صوفي مینه عجبه د زړۀ ګل مړاوے کول بې کنار دریاب د حُسن پۀ کوزه کښې بندول د زاهد عبادت چړ دے سوال، منت، ژړا کول پۀ جنت او دې دنیا کښې د فایدې سودا کول د زاهد مینه عجبه په خپل ځان مینېدل د ریا سپي جوټه کړې دلرُبا لا ورکول د غني عبادت مینه ځان جانان کې ورکوَل د مئینو سترګو شرنګ ته ګډېدل او خندېدل د غني مینه عجبه ټول بیلات، هیڅ نه ګټل دا خپل ځان او جهان واړه یو خُمار کې ډوبول پۀ دې نظم کښې غني خان د مختلفو قشرونو د عبادت طریقه او طرز العمل ښايي او بیا خپل نظر پرې وړاندې کوي. زاهد هغه څوک وي چې د دین لپاره یې دنیا ترک کړي وي او د خپل ژوند ټوله برخه پۀ عبادت تېروي حالانکه پیغمبر ع لۀ داسې عبادت نه منع کړې ده. پيغمبر ع فرمایلي چې زۀ پۀ تاسو کې تر ټولو زیات پرهېزګاره یم خو ټول عمر یوازې عبادت نۀ کوم او نور دنیوي کارونه هم ا...

چې مستي وي‌ او ځواني وي او جانان وي او ډک جام Che Masti Wy Ao Zawani Wy Ao Janan Wi Ao Dak Jam ډېر ګلونه، لږ ياران او غمګين غوندې ماښام عشق څۀ اوور وي‌ او څۀ نور وي زړۀ لمبې لکه تنور وي پۀ دې ژوند به زۀ ورځار کړم جنتونه ستا تمام خو دا ګټه پۀ دې وکړي چې هيڅ رنګ له قرار نشته هر ساعت، هر رنګ د ژوند ستا د وخت بې کس غلام او جنت کې ملا وايي وخت به وي زما غلام دې چې ورک شي او زۀ شته شم ټول به وران مې شي تمام چې زۀ ټول عمر زلمی يم زلميتوب به يو عذاب شي ځکه اوس راباندې ګران دے چې خايست شي زر تمام تل سپوږمۍ د څوارلسمې، تل جانان د شپاړسمې تل ځواني،‌ سيند د شرابو، دا دوزخ دے کۀ انعام دې دنيا پسې به ژاړم دا تيارۀ هلال به غواړم هره ورځ به يادومه نرۍ لړه د ماښام تنګ د حورو وفادارو بې‌ وفا جانان به غواړم ستا ادم پۀ ذات ښکاري دی د ښکار خوند کوي هر ګام د مستۍ د سيند پۀ غاړه ثوابي روژې به نيسم اسويلي به کوم يادوم به د ساقي نيمګړے جام هر يو شے چې ابدي شي يو آفت شي يو عذاب شي بس يو تا سره مزه کړي دا ازل، ابد، دوام بنده نوي رنګ محل کښې نوے نوے جانان غواړي بيابان کې سرۀ ګلونه توره شپه،‌ څراغان غواړي تل تيار...

چې مدام پورته کوونکے ستا د ناز یم ځکه هسې د هر چا نه بې نیاز یم Che Mudam Porta Kawonky Sta Da Naz Yam Zaka Hase Da Har Cha Na Beniaz Yam د قیامت وعده دې لنډه راته کېښوه زۀ لۀ دې فریبه ډېر دور او دراز یم د هستۍ دا خوبولې نغمې څۀ دي؟ خو بس دا چې تۀ مطرب یې زۀ دې ساز یم هغه زۀ چې تاته مخ کړم حقیقت یم هغه زۀ چې تاته څټ کړمه مجاز یم تۀ چې څو یې پرده خوښه بې حجابه زۀ چې څومره خودنما یم هومره راز یم تۀ کۀ شمعه خندنے یې په امکان کښې زة ګریان د سوي زړۀ سوز او ګداز یم ستا پۀ مخ باندې دا زما انجام دے هم اعجاز یې د مخ ښکلے پۀ آغاز یم خو وزر مې د مجاز وي پرې یرېږم ګنې عرش مې یو قدم هغه پرواز یم تعالي مې د غرور لۀ مخې نۀ ده تورې سترګې پۀ رنجو د امتیاز یم چې دې مینې کړم غریب غریب نوازه دا لۀ ستانه زۀ حمزه غریب نواز یم حمزه بابا Hamza Baba

وګوره دبدب زما سل مې پۀ اردل کښې ځي سل مې غلامان دي، سل اسونه پۀ سل لارې ځي Wogora Dabdab Zama Sal Mi Pa Ardal Ke Zii Sal Mi Ghulaman Di Sal Asona Pa Sal Lare Zii سل پکې ریبارې ځي سل مې محلونه دي سل مې برجلونه دي سل پکښې ډالونه دي سل پرې اویزانې کټارۍ دي د غضب زما وګوره دبدب زما سل دي جلادیان پکښې سل دي دورانچیان پکښې سل دي نوکران پکښې سل می لګیدلي خنجرونه پۀ اوربل کښې ځي سل مې په اردل کښې ځي سل دي سهیلۍ زما سل ګډې، چیلۍ زما سل پړي، سیلۍ زما سل مې کيجاوې د سلو سترګو راته دارې ځي سل پکې ریبارې ځي سل مې صفتونه دي سل مې نوبتونه دي سل مې جماتونه دي سل مې شجرې دي، سل کتابه د نسب زما وګوره دبدب زما سل مې سفیرۍ کوي سل زمیندارۍ کوي سل مې نوکرۍ کوي سل مې پۀ قولبو پسې جامبړي پۀ غوبل کښې ځي سل مې پۀ اردل کښې ځي سل مې ماشومانې دي سل پکښې ځوانانې دي سل مې بوډۍ ګانې دي سل مې مخکښې وروستو، سل کم عقلې، سل هوښیارې ځي سل پکښې ریبارې ځې سل پۀ زړۀ زخمونه مې سل سل پرهرونه مې سل قسمه دردونه مې سل ځله غوسېږي زړهٔ نادان دے بې ادب زما وګوره دب دب زما سل یې اداګانې دي سل یې جفاګانې دي سل یې خنداګانې دي سل یې ښا...

ہم تم ہوں گے، بادل ہو گا رقص میں سارا جنگل ہو گا Hum Tum Hongy , Badal Hoga Raqs Mein Sara Jangal Hoga کس نے کیا مہمیز ہوا کو شاید اُن کا آنچل ہو گا پیار کی راہ پہ چلنے والو رستہ سارا دلدل ہو گا وصل کی شب اور اِتنی کالی اُن آنکھوں میں کاجل ہو گا آنکھوں نے گستاخی کی ہے دشت یقیناً جل تھل ہو گا تیغِ نظر سے ڈرنا کیسا دل پہ وار مسلسل ہو گا باتوں میں نادانی ہو گی بھولا بھالا سانول ہو گا کیا ملنا فاروق سے لوگو ہو گا کوئی پاگل ہو گا فاروق روکھڑی Farooq Rokhri

کبھی تم سوچو محبتوں میں انا کا تعلق کہاں لکھا ہے ؟ کہاں لکھا ہے کہ چاہت ہو تو جو روٹھ جاؤ تو پھر نہ مانو کہاں لکھا ہے ذرا سی رنجش میں چاہتوں کو دفن ہی کردو بتاؤ مجھ کو کہاں لکھا ہے؟ محبتیں تو انا کی بدبو سے پاک ہوتی ہیں محبتیں تو خوشبوں کا نصاب ہوتی ہیں محبتیں تو گلاب ہوتی ہیں Kabhi tum socho Muhabaton ka anna ka taloq Kahan lekha hy Kahan lekha hy chahat agr ho to Jo roth jaao to phr nh mano Kahan lekha hy Zara c ranjesh mein chahaton ko Dafan he kar do Batao mojh ko kahen lekha hy Muhabaten to anna ki badbo pak hoti hain Mohabten to khushiyan ka nesab hoti hain Muhabaten to gulab hoti hain

اشک آنکھوں میں چھپاتے ہوئے تھک جاتا ہوں بوجھ پانی کا اٹھاتے ہوئے تھک جاتا ہوں Ashk ankhon mein chhupate huay thak jata hoon Bojh pani ka uthate huay thak jata hoon پاؤں رکھتے ہیں جو مجھ پر انہیں احساس نہیں میں نشانات مٹاتے ہوئے تھک جاتا ہوں Pa’on rakhte hain jo mujh par unhen ehsas nahi Main nishanat mitate huay thak jata hoon برف ایسی کہ پگھلتی نہیں پانی بن کر پیاس ایسی کہ بجھاتے ہوئے تھک جاتا ہوں Barg aisi ke pighhalti nahi pani ban kar Piyas aisi ke bujhate huya thak jata hoon اچھی لگتی نہیں اس درجہ شناسائی بھی ہاتھ ہاتھوں سے ملاتے ہوئے تھک جاتا ہوں Achi lagti nahi is darja shanasaiy bhi Hath hathon se milate huay thak jata hoon غمگساری بھی عجب کار محبت ہے کہ میں رونے والوں کو ہنساتے ہوئے تھک جاتا ہوں Ghamgusari bhi ajab kaar e muhabbat hai ke main Rone walon ko hansate huya thak jata hoon اتنی قبریں نہ بناؤ میرے اندر محسن میں چراغوں کو جلاتے ہوئے تھک جاتا ہوں Itni qabren na banao mere andar Mohsin Main charaghon ko jalate huay thak jata hoon محسن نقوی Mohsin Naqvi

مری جانب نگاہ ناز کر آہستہ آہستہ مرے دل کے جزیرے میں اتر آہستہ آہستہ Meri janib nigah e naz kar ahista ahista Mere dil ke jazeere mein uter ahista ahista محبت دونوں جانب ہے، تفاوت صرف اتنا ہے ادھر ہے تیز رو لیکن ادھر آہستہ آہستہ Muhabbat donon janib hai, tafavut sirf itna hai Udhar hai tez rau lekin idhar ahista ahista سحر آئی، نہ آئے وہ ستارو جاؤ، سو جاؤ کہ اب چلتے ہیں ہم بھی اپنے گھر آہستہ آہستہ Sahar aiy, ana aye wo sitaron jao, so jao Ke ab chahte hain hum bhi apne ghar ahista ahista جو کل تک میری بربادی کی قسمیں کھاتے پھرتے تھے وہی اب ہو رہے ہیں در بدر آہستہ آہستہ Jo kal tak meri barbadi ki qasmen khhate phirte thay Wohi ab ho rahe hain dar ba dar ahista ahista نہ جانے رہروان راہ کا اب حشر کیا ہو گا بھٹکتے جا رہے ہیں راہبر آہستہ آہستہ Najane rehruwane raah ka ab hashr kia ho ga Bhatakte ja rahe hain raahbar ahista ahista خدا کے واسطے سمجھا بجھا کر روک لے کوئی وہ دیکھو جا رہے ہیں روٹھ کر آہستہ آہستہ Khuda ke waste samjha bujha kar roak le koi Wo dekho ja rahe hain rooth kar ahista ...

‏آنے لگتا ہے جب کسی کی رفاقت میں سکوں پھر یوں ہوتا ہے کہ وہ شخص بچھڑ جاتا ہے Anay lagta hai jab kisi ki rafaqat mein sukoon Phir youn hota hai ke wo shakhs bichhar jata hai

ہم انہیں، وہ ہمیں بھلا بیٹھے دو گنہگار زہر کھا بیٹھے Hum unhen, wo humen bhula baithe Do gunhagar zehr khha baithe حالِ غم کہہ کے غم بڑھا بیٹھے تیر مارے تھے تیر کھا بیٹھے Haal e gham keh ke gham barha baithe Teer maare thay teer khha baithe آندھیو، جاؤ اب کرو آرام ہم خود اپنا دیا بجھا بیٹھے Aandhiyo jao ab aram karo Hum khud apna diya bujha baithe جی تو ہلکا ہوا مگر یارو رو کے ہم لطفِ غم گنوا بیٹھے Ji to halka hua magar yaro Ro ke hum lutf e gham ganwa baithe بے سہاروں کا حوصلہ ہی کیا گھر میں گھبرائے، در پہ آ بیٹھے Be saharon ka hausla hi kia Ghar mein ghhabraye, dar pe aa baithe جب سے بچھڑے وہ، مسکرائے نہ ہم سب نے چھیڑا تو لب ہلا بیٹھے Jab se bichhre wo, muskuraye na hum Sab ne chhera to lab hila baithe ہم رہے مبتلائے دیر و حرم وہ دبے پاؤں دل میں آ بیٹھے Hum rahe mubtila e deer o haram Wo dabe pa’on dil mein aa baithe اٹھ کے اک بیوفا نے دے دی جان رہ گئے سارے با وفا بیٹھے Uth ke ek bewafa ne de di jan Reh gaye saare bawafa baithe حشر کا دن ابھی ہے دُور خمار آپ کیوں زاہدوں میں جا بیٹھے ...

تُم بھی آئے ہو، تُم بھی جاؤ گے چوٹ دِل پر کوئی لگاؤ گے Tum bhi aye ho, tum bhi jao ge Choat dil par koi lagao ge میرے ہمراز، ہمسفر یارم تُم بھی رستے میں چھوڑ جاؤ گے؟ Mere humraz, humsafar yaram Tum bhi raste mein chhor jao ge تُم مِرا شَوق، آرزُو ہو تُم مِل بھی جاؤ تو آزماؤ گے Tum mera shauq, arzu ho tum Mil bhi jao to azmao ge آج نظریں مِلا رہے ہو تُم کل کو نظریں تُمہی چُراؤ گے Aj nazren mila rahe ho tum Kal ko nazren tumhi churao ge یہ خموشی یہ اَجنبی تیور ہائے تُم مُجھ کو بُھول جاؤ گے Ye khamoshi ye ajnabi tevar Haye tum mujh ko bhool jao ge اَجنبی یہ تمہارا اَپنا پَن تُم یقیناً مُجھے ستاؤ گے Ajnabi ye tumhara apna pan Tum yaqeenan mujhe satao ge وہ نہیں ہو گا جب تو کاوش جی حال دِل کا کِسے سناؤ گے؟ Wo nahi ho ga jab to Kawish ji Haal dil ka kise sunao ge ? سلیم کاوش Saleem Kawish

سنگی اوہو جیہڑا درد نوں سمجھے یار اوہو جیڑا غرض نوں سمجھے Sangi oho jehra dard nu samjhe Yar oho jehra gharz nu samjhe گلاں سنن نوں آؤن بتھیرے مزہ تاں کوئی عرض نوں سمجھے Gallan sunan nu aoun bathere Maza taan kkoi arz nu samjhe اینہاں بے حس تے بیدرداں وچوں کوئی تے اپنے فرض نوں سمجھے Ainhan behis te bedardan vichon Koi te apne farz nu samjhe وچ طبیباں اساں عمر گزاری پر او نہ ساڈے مرض نوں سمجھے Vich tabeeban asan umr guzari Par o na sade marz nu samjhe

کہیں پہ باندھ کے دھاگے، کہیں دعا کر کے وہ مان جائے گا لیکن خدا خدا کر کے Kahein Peh Bandh Ke Dhagy Kahein Dua Kar Ke Woh Man Jayega Lekin Khuda Khuda Kar Ke اے مجھ کو آخری منزل پہ چھوڑنے والے کہاں گئے ہو محبت کی ابتدا کر کے زاہد بشیر Zahid Basheer

  ربط باہم کے مزے باہم رہیں تو خوب ہیں یاد رکـھنا جان جاں، گر میں نہـیں تو تو نہیں Rabt Baham Ke Mazy Baham Rahein Toh Khob Hein Yaad Rakhna Jan Jaan , Gar Main Nahi Toh Tu Nahi اصغر علی خاں نسیم دہلوی Asghar Ali Khan Naseem Dehlvi

دیکھنے سے مُرجھائے تُو وہ لاجوَنتی ﮬﮯ ایک بار رُوٹھے تو مُشکلوں سے مَنتی ہے Daikhny Se Murjaye Toh Woh Lajonty Hai Aik Bar Rothay Toh Mushkilon Se Manty Hai چاند ہے کہ سُورج ہے، فَیصلہ نہیں ہوتا نِیلگُوں دوپٹے سے رَوشنی سی چَھنتی ہے یُوں مُصّوری میں گُم ہو رہی ہے خَطاطی نام جب لِکھوں اَپنا، تیری شَکل بَنتی ہے تیری یاد کا پرتَو چاندنی، چَراغ اور دِل کس قدر اُجالوں سے ایک رَات بنتی ہے اُٹھ کے زَرد چَہروں سے سو گئی ہے سَرسوں تک زِندگی تیرا آنچل آج بھی بَسنتی ہے غُلام مُحمّد قاصِر Ghulam Muhammad Qasir

اتنا ہی یاد رکھ مجھے جیسے کسی کتاب میں بیتے دنوں کے دوست کا کوئی خط پڑا ملے لفظ مٹے مٹے سہی رنگ اڑا اڑا سہی لیکن وہ اجنبی نہ ہو Itna Hi Yaad Rakh Mujhe Jaise Kisi Kitab Mein

ﺳر ﻣﻘﺘﻞ ﺑﮭﯽ ﺗﯿﺮﮮ ﻧﺎﻡ ﮐﮯ ﭼﺮﭼﮯ ﮨﻮﺗﮯ ﺗﻮ ﻧﮯ ﭘﻮﭼﮭﯽ ﮨﯽ ﻧﮩﯿﮟ ﺁﺧﺮﯼ خواہش ﮨﻢ ﺳﮯ Sar e maqtal bhi tere naam ke charche hote Tu ne poochhi hi nahi akhri khwahish hum se